http://www.redroom.com/blog/andyross/copy-editing-the-new-yorker-magazine-an-interview-with-mary-norris

சில வருடங்களுக்குமுன்னால், தமிழ் சிஃபியில் நீங்கள் என்னுடைய சிறுகதை ஒன்றை எடிட் செய்து வெளியிட்டிருந்தீர்கள். ஆனால் நான் மீண்டும் அதை வாசித்துப் பார்த்தபோது, எதுவும் வெட்டப்பட்ட உணர்வே இல்லை, மூலப் பிரதியுடன் ஒப்பிட்டபோதுதான் எங்கே கை வைத்திருக்கிறீர்கள் என்பது புரிந்தது – இதை அப்போதே உங்களிடம் சொல்லிப் பாராட்டினேன், நன்றி சொன்னேன், உங்களுக்கு ஞாபகம் இருக்கிறதா தெரியவில்லை!

அப்புறம் ஒரு கோரிக்கை, கட்டுரைகளை எடிட் செய்வதுபற்றியும் நீங்கள் எழுதவேண்டும்.

இந்த விஷயத்தில் என்னுடைய அனுபவம், பத்திரிகைகள் இத்தனை வார்த்தைகளில் கதை / கட்டுரை வேண்டும் என்று கேட்கிறபோது, எழுதுகையில் நான் அதைப்பற்றி யோசிப்பதில்லை. எழுதி முடித்தபிறகு எண்ணிப் பார்ப்பேன், 10% எல்லை மீறியிருந்தால் ஓகே, அதற்குமேல் போய்விட்டால் நானே எடிட் செய்து அந்த வரம்புக்குள் கொண்டுவந்தபிறகு அனுப்புகிறேன்.

நாம் எழுதியதை நாமே வெட்டுவது கொஞ்சம் கஷ்டம்தான். ஆனால், முன்புபோல் இதைப்பற்றி உணர்ச்சிவயப்படுவதில்லை. பின்னர் இந்தக் கட்டுரைகள் புத்தகமாக வந்தால் அந்த ஒரிஜினல் (முழு) பிரதியைப் பயன்படுத்திக்கொள்ளலாம் என்று சமாதானம் சொல்லிக்கொள்வேன்.

இதில் இன்னொரு லாபம், இப்படி ’நமக்கு நாமே’ வெட்டிப் பழகினால், அடுத்தமுறை எழுதும்போது கொஞ்சூண்டு ‘on-the-fly editing’ நடந்தே தீரும் நல்லதுதானே?

இதற்கு நேர் எதிராக இன்னோர் அனுபவம், சமீபத்தில் மாலன் ஒரு கட்டுரை கேட்டிருந்தார், பழக்க தோஷத்தில் ‘எத்தனை வார்த்தைகளில் எழுதலாம்?’ என்று பதில் அனுப்பினேன், அவர் சொன்னது:

‘உங்கள் விருப்பப்படி எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் எழுதுங்கள், Here we’re paid to edit it and bring to the page limit’

- என். சொக்கன்,
பெங்களூரு.